eksedra, w nowożytnej architekturze ogrodowej, termin ten oznacza półkolistą niszę, kolumnadę lub pergolę z biegnącą łukiem po obwodzie wewnętrznym ławą kamienną. [gr. eksédra]

elewacja, lico budynku, jedna z zewnętrznych jego ścian wraz ze wszystkimi występującymi na niej elementami. Elewacja określa się wg położenia względem stron świata lub otoczenia (frontowa, tylna, boczna, ogrodowa); elewacja staranie zaprojektowana, w której znajduje się główne wejście (w pałacach także elewacje od strony ogrodu), nazywa się  => fasadą. Elewację pozbawioną otworów nazywamy ślepą. [franc. elevation, łac. elevatio, od elevo czynię lżejszym]

empora, rodzaj galerii lub trybuny głównie w kościołach, mającej na celu powiększenie powierzchni dla uczestników nabożeństwa lub stworzenie oddzielnego pomieszczenia (np. dla kobiet, zakonnic, dworu). [niem. Empore]

epistyl   => architraw.

epitafium, epitaf, ozdobna tablica ku czci zmarłego, zawierająca poświecony mu napis, czasem portret lub scenę figuralna, symbole i postacie alegoryczne, zawieszana lub wmurowywana w ściany i filary kościołów lub klasztorów. [gr. epitaphos (logos) pogrzebowa (mowa)]

ermitraż, erem, eremitorium, pustelnia, ustronie, urządzona wygodnie, położona na uboczu budowla parkowa, w formie małego domku, przeznaczona do rozmyślań, kontemplacji lub na małe przyjęcia; czasem umieszczano w nim zbiory osobliwości. [franc. ermitage pustelnia]

esplanada: 1. przestrzeń nie zabudowana przed fortyfikacjami, dająca dobry wygląd i odkryte pole ostrzału; 2. niekiedy również pas ziemi i promenady zakładane na miejscu zburzonych fortyfikacji (=> planty). [franc. esplanade, z wł. spianata równia]